Po dwóch miesiącach klasa w szkole Małego, nie wydaje mi się już taka nie do przeżycia. Nauczyciele się starają, my też. Oczywiście nie obchodzi się bez małych zgrzytów, nerwów i niepochlebnych myśli, ale źle nie jest. Zestawienie ocen Małego, prezentuje się lepiej niż mogłam się spodziewać. Oczywiście wciąż nurtuje mnie pytanie, na ile oceny są adekwatne do tego, co Mały naprawdę potrafi… Pozwólcie, że przypomnę. Mały rozpoczął naukę planowo, w zerówce, w szkole ogólnodostępnej. Po pierwszym roku, postanowiliśmy, że będzie odroczony od obowiązku szkolnego. Jego ówczesna wychowawczyni, powiedziała mi wtedy, że jego zachowania nie są typowe dla dzieci normalnie się rozwijających. Popukałam się wtedy w czoło i opowiedziałam wszystkim dookoła, jaka Pani S jest wredna, bo oskarża moje dziecko o jakiś autyzm… Mały został w zerówce na następny rok. Do pierwszej klasy poszedł w tej samej szkole, w której uczył się w klasie 0. Wychowawcę wybrałam mu sama, napisałam podanie, żeby Mały trafił do klasy tej właśnie Pani i tak się stało. Mały miał duże trudności w nauce, ale w tym okresie znajomy podsunął nam myśl, żeby zdiagnozować Małego w kierunku Zespołu Aspergera. Syn znajomego też cierpi na ZA i będąc u nas z wizytą, znajomy zobaczył jak Mały podskakuje i trzepocze. Wtedy po raz pierwszy usłyszałam o tym zaburzeniu. Zapisałam Małego i Dużego na diagnozę do Fundacji Jaś i Małgosia w Łodzi. Pierwsza diagnoza Małego, to była afazja motoryczna. Jednak po jakimś czasie został skonsultowany i zdiagnozowany raz jeszcze i wtedy postawiono diagnozę autyzm dziecięcy. Mały funkcjonuje dosyć wysoko, jednak wiedzę zdobywa z dużym trudem (pomijając przyrodę, bo ten przedmiot kocha od wczesnego dzieciństwa, ogląda mnóstwo filmików na youtube o fizyce, kosmosie, hodowli zwierząt i uprawie roślin, dzięki czemu ma naprawdę dużą wiedzę w tej dziedzinie). Mały ma zaburzenia mowy o typie afazji, co przekłada się na pisanie. Nie dość, że robi mnóstwo błędów ortograficznych, „zjada” litery i tworzy własne słowa, to jeszcze ma dysgrafię, że ani ja, ani nauczyciele, ani on sam nie potrafią odczytać co napisał. Pod koniec pierwszej klasy, w szkole masowej, kiedy otrzymaliśmy diagnozę autyzmu, zostałam stanowczo poproszona o przeniesienie Małego do szkoły integracyjnej, pod rygorem nie otrzymania promocji z klasy 2 do 3, chociaż był to dzień zakończenia roku szkolnego klasy 1. Całe wakacje spędziłam w nerwach, na oczekiwaniu na decyzję Pani Dyrektor ze szkoły podstawowej z oddziałami integracyjnymi na naszym osiedlu, czy Mały będzie przyjęty do klasy integracyjnej. W końcu udało się. Mały został przyjęty do klasy, gdzie wychowawcą była Pani Małgorzata, która jest również logopedą w JiM. Pani M sprawiła, że Mały w ciągu dwóch lat z nią, nauczył się więcej niż podczas nauki w szkole masowej (3 lata). Wygląda na to, że doskonale przygotowała Małego do nauki w klasie 4. Jest dobrze 🙂