W zwiazku z tym, że zrobiło się ciepło i balkon jest otwarty cały dzień, w dużym pokoju pojawiły się przyrządy niezbędne przy takiej pogodzie. Mały nazywa je: pacałka i pukadło. Założę się, że też je macie ;-)

Nie wiecie co to pukadło? Zaraz wyjaśnię.

– Coś wpadło do mieszkania i tłucze się po suficie. Słyszę to na kasetonach, chociaż nie widzę. – rzekłam do Małego wczoraj wieczorem.

– Zaraz to znajdę, tylko wezmę pacałkę. – przejął się Mały. Po chwili wrócił jednak z kocią zabawką: patykiem ze sznurkiem i piórkami.

– Nie wiem gdzie jest pacałka, wziąłem pukadło. – mruknął pod nosem i trzymają patyk pionowo w górze, puknął kilka razy w sufit, żeby wystraszyć hałasującego delikwenta.

Zatem pukadło jest przedmiotem, którego używa się, kiedy nie ma pod ręką pacałki. 🙂

Dzień dobry, miłej i słonecznej niedzieli!

– Mamo, dlaczego Ty tak robisz na tym szydełku i robisz? – zapytał wczoraj Mały, przyłapując mnie między chustą a nauką dziergania serwetek.

– Bo bardzo to lubię i odpoczywam przy tym 🙂

– Ale wtedy wyglądasz na dużo starszą!

No tak. Szydełko tylko dla babć 😉

– Polecam Ci mamo tą grę! – Mały zamachał mi telefonem przed nosem. – To super gra! Na pewno Ci się spodoba!

– A o czym ta gra?

– Trzeba upolować zwierza. Popatrz. – zerknęłam na ekran, gdzie jakiś wielki mamut walczył z ludzikiem. 

– O nieee! Wywinąłem OŁRA! – krzyknął Mały, kiedy mamut z gry trzasnął ludzika trąbą. – Yyyy, nie! ORZEŁA!

…

– Walnę Cię w ten czerep to zobaczysz.. (to ludzik do słonia..)

Czasem mogłabym go słuchać godzinami, opowieści Małego są barwne i wielowątkowe. Fantastyka pomieszana z sensacją i komedią. Oddaje się temu calutki. Najgorzej, że w szkole na lekcjach też..

– Jak tam życie ciotka? – zagaił Mały moją przyjaciółkę. – Jak poczucie własnej wartości?

Parsknęłam śmiechem w duszy, ale czekałam co będzie dalej.

– Jako tako Mati. – odpowiedziała Ciotka.

– A jak się czujesz? – nie odpuścił Mały.

– No mówiłam Ci przed chwilą, że jako tako.

– Ale mi chodziło o zdrowie. Jak się czujesz? Jakiś rak, czy nie rak?

…

Small talk w wykonaniu Małego, to mistrzostwo jednak. Będzie załatwiać za mnie wszystkie nieprzyjemne sprawy.;-)

– Opowiem Ci dowcip mamo. – rzekł Mały, który dzięki starszemu bratu odkrył wczoraj stronę z kawałami.

– Opowiedz.

– Wiesz dlaczego brunetka spadła z drzewa?

– ?

– Bo grabiła liście!

– A to nie była czasami blondynka?

– Nieee, to akurat była brunetka. Ale rozumiesz dlaczego spadła?

– No tak, bo grabiła liście grabiami?

– Nie! Ona je zabierała! Kradła! Przecież grabiła! Wiesz co to jest grabież?

No tak, fakt.

Dobrej nocy :-)

Mały przysłuchuje się jak Duży rozmawia przez internet z kolegą (oczywiście o jakimś tam projekcie, znakach wodnych, grafice itp)..

– Widzisz mamo, Twój syn już nie jest aspołeczny. – stwierdza po dłużej chwili.

-Twój syn już EWOLUOWAŁ.

Zupełnie jak Pokemony w PokemonGo ;-)

Uczymy się wiersza. Na pamięć. Mały recytuje:

” – Łąkami idę. W krąg kwiaty

I słychać bąki pszczele.

W powietrzu mordo-złotym

Czuć wypróżnianie niedzielne…”

Poniżej oryginał.



Łąkami idę. W krąg idę

I słyszę brzęki pszczelne

W powietrzu modrozłotym

Śni próżnowanie niedzielne.

Słońce świeci spokojnie, 
Jak gdyby od niechcenia; 
Obłoki są tak białe, 
Jak by nie mogły siać cienia.

Ptak śpiewa, jak by nie śpiewać 
Nikomu ani się śniło. 
Jest mi tak dobrze na duszy, 
Jakby mnie wcale nie było.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy 
Piękna nie czuje się zgoła 
I tylko jest się, po prostu 
Tak, jak jest wszystko dokoła.