Dwóch braci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, matka i ojciec z ZA, cztery koty. I to wszystko w mieszkaniu na pierwszym piętrze, w dużym mieście w centralnej Polsce.
Mały ma dziś urodziny . Był tort, przyjechali dziadkowie i przyszedł dawny kolega ze szkoły, którego Mały bardzo lubi. Na koniec dnia, Mały zapytał ojca swego:
– Cieszysz się tato , że jestem coraz starszy?
– Tak!!
– A ja nie, bo mam bliżej do śmierci.
– Oj teraz wymyśliłeś..
– Ty też masz bliżej!
Pocieszyciel, nie ma co 😉
– Pamiętasz Mały, jak leżałeś na dywaniku w gabinecie Doktora P? Zdejmowałeś buty i układałeś się wygodnie.. 😊
– Pamiętam. Ten dywanik był bardzo mięciutki.
– A teraz położyłbyś się?
– Niee, teraz już nie..
– A dlaczego nie?
– Bo te zimowe buty tak ciężko się zakłada..
Takiej odpowiedzi się nie spodziewałam 😉
– Dzisiejsza lekcja chemii była bardzo ciekawa, mamo. – rzekł Mały na powitanie, kiedy po lekcjach zszedł do szatni. Nadstawiłam uszu, bo to dosyć niespotykane u Małego, żeby lekcja była ciekawa. A jeszcze chemia!
– Za oknem, na parapecie, spał gołąb. Obserwowanie go sprawiło mi dużo radości.
A to Ci dopiero ciekawa ta chemia 😉
Mały podziwia wielką mapę Polski na ścianie u taty w pracy.
– Z czym graniczymy za pomocą Krakowa, mamo?
No, z czym? 😉
Pani doktor neurolog zleciła dziś Małemu badania krwi. Poszliśmy więc do znajomego już nam laboratorium, w którym swego czasu Mały zaśpiewał Alleluja. Tym razem obyło się bez paniki, Kota Simona i leżenia. Mały był bardzo dzielny, nawet nie kwiknął. Panie pielęgniarki starały się nawiązać z nim przyjazną rozmowę, a on nagle rzekł :
– To nie boli aż tak bardzo. Zrozumiałem, że w życiu są rzeczy, które bolą dużo bardziej niż pobieranie krwi.
Dorasta Mały. W zastraszającym tempie.
Do Dużego przyjechał gość. Na kilka dni. DZIEWCZYNA. 😊🙃
Przy okazji programu Erasmus+, ja i jedna z moich wspaniałych koleżanek pojechałyśmy do Belgradu, gdzie spotkałyśmy się z rodzicami dzieci z autyzmem z Rumunii, Serbii i Węgier. Mieliśmy okazję wymienić się doświadczeniami w sprawie wspierania rodziców w tych krajach. Byliśmy z wizytą w specjalnej szkole podstawowej, w placówce dla dorosłych osób z różnymi niepełnosprawnościami, oraz w kafejce, w której pracują osoby niepełnosprawne. W ramach różnych zajęć wykonują również różne dekoracje do domów, koszulki, czy torby. Oczywiście przywiozłam stamtąd piękną koszulkę z kotem i z logo organizacj 😊 Spędziliśmy tam naprawdę miłe chwile, wypiliśmy pyszną kawę i porozmawialiśmy z ludźmi, którzy stworzyli to cudowne miejsce. Bardzo podobało mi się też w szkole podstawowej. Dzieci są dobrze zaopiekowane. Korzystają z tablic interaktywnych, czy też z pomocy elektronicznych, które ułatwiają im poznanie planu dnia. Największe wrażenie zrobiła na mnie placówka dla dorosłych. Widać, że opiekę maja cudowną, jednak sam budynek jest mocno przygnębiający. Te same sale, od trzydziestu lat. Osoby, które przebywają tam od dzieciństwa.. Dorośli mężczyźni, podskakujący w miejscu, machający rękami, gryzący się po dłoniach, bijący się po głowach.. To nasze dzieci w przyszłości.. Nie wytrzymałyśmy, emocje wzięły górę i poleciały łzy. Ten widok zostanie na długo w mojej pamięci..
Poza tym cudowny czas ze świetnymi ludźmi. Takimi jak my. Z tymi samymi problemami, obawami i zmęczeniem oraz determinacją w oczach.
Belgrad jest piękny, pogoda dopisała, jedzenie pyszne! Każdemu polecam spróbować kajmaku, herbaty i kawy z miodem, makowca z piekarni „Hleb i kifle”.
To były fantastyczne cztery dni!
– Jedne zęby mam gładkie, a inne pofalowane. – opowiadał mi Mały rano, w drodze do samochodu.
– Trzeba o nie dbać, jak o inne narzędzia.
– Narządy.. – poprawiam go machinalnie.
– Narzędzia! – oponuje Mały. – Zęby i pazury to narzędzia. Do zabijania.
Yyy, no tak.. 😉
To hasło towarzyszy nam od połowy lipca, dzięki czemu Mały nie miał szansy zapomnieć, że ma przerwę w nauce…
– Widać, że wakacje się skończyły. Boli mnie gardło.. – rzekł wczoraj.
Dzisiaj rano bolał go brzuch. Na salę gimnastyczną nie weszliśmy. Za dużo dzieci, rodziców, nauczycieli. Za duży hałas. Przez to ominęła nas ważna wiadomość: nie będzie prac domowych i dzwonków. Na szczęście, Pani Wychowawczyni powtórzyła tę informację w klasie. To poprawiło nieco humor Małemu. I mnie też, bo prace domowe były zawsze naszym koszmarem. Plan lekcji na razie wygląda nieźle. Zajęcia dodatkowe Mały będzie miał z tymi samymi Paniami, co w poprzedniej klasie. Żadnych okienek, żadnego siedzenia na świetlicy, płynny plan zajęć. Wspierająca ta sama, z czego bardzo się cieszymy. No to co? Zaczynamy?
Siły, wytrwałości i fajnego roku szkolnego 2019/2020!
Mały do wujka:
– Czy wiesz, że aby w Polsce dostać pozwolenie na broń, trzeba być bytem usprawiedliwionym?
A Wy? Wiedzieliście?
Do góry nogami 