Oglądamy jakiś serial. Mały patrzy, patrzy, słucha komentarzy Dużego i nagle łapie się za głowę:

-Maaaamo! Hanka to się chyba przez to w kartonach przewraca! 

😂😂😂

„M jak miłość” nie oglądamy, nie wiem skąd to wziął, ale już się boję, czym mnie zaskoczy następnym razem ;-)

Odwilż. I chociaż chodniki, których dawno nie widzieliśmy, wylazły spod warstwy śniegu i lodu, to jednak jest ślisko jak diabli.. Idziemy z Matim do szkoły. Na przeciwko idzie chłopiec, z namalowanymi kocimi wąsami i jak to kot, nie idzie po chodniku, a po trawniku skutym lodem i namokłym deszczem, więc zalicza glebę.
– To by się nie stało, gdyby było lato. – komentuje Mały.

Fakt.

– Bo nie szedłby do szkoły… – kończy po chwili.

To też fakt 😉

Dzień dobry:-)

Od dwóch tygodni mamy wymarzoną rybkę Małego. Jedną. Kupioną pod wpływem chwili i w ramach łapówki. Lubimy ją wszyscy, a najbardziej Mały. Wczoraj rano usłyszałam:

– Mamo, ja Ci nic nie SUGERUJĘ, ale Geralt czuje się baaaaardzo samotny…

O matko…

Mięknę, ale nie kupię.

Zaprosiłam Małgosię na kawę. Przyszła, koty ją obstąpiły, dzieci zagadały, a ja pokazałam aktualną robótkę na drutach.

– Mamaaa, a jak ciocia pójdzie, to zamówimy pizzę? – zapytał Mały.

– A czemu jak ciocia pójdzie? Żeby nam nie zjadła? – zainteresował się tata.

– Nieee. Żeby nie musiała patrzeć, jak my jemy.

Kochane dziecko 😉

Mały śpi z nami od kilku miesięcy. W związku z tym nikt z nas nie budzi się wyspany. Nie pomagają światełka w łóżku, ipad, koty… W akcie desperacji kupiliśmy dziś rybkę. Bojownika. Mały marzył o rybce od bardzo dawna, ale ja niekoniecznie… Rybka została nazwana Geraltem. Mały patrzy na nią, gada sto razy więcej niż zwykle i trzepocze. Widać, że się cieszy. Umówiliśmy się, że rybka ma sprawić, że Mały wróci do swojego łóżka i pozostanie tam na całą noc. 

– Taaaato! Jak się czuje Geralt? – wrzeszczy Mały z wanny.

– Dobrze. Pływa sobie.
– Ale tak świadomie, czy może raczej nie? – pyta zatroskany Mały.
I teraz pytanie do doświadczonych akwarystów: jak wygląda świadome pływanie rybkowe? Bo to nasza pierwsza ryba w życiu. Oprócz karpii, które w dzieciństwie widywałam w wannie u mojej babci, w okolicy grudnia ;-)

– Ojcze nasz, który nie jesteś w niebie, ale i tak święcę imię Twoje… – przemówił Mały do taty.

– Rozwala mnie jak tak do mnie mówi. – mrugnął do mnie mąż.

– No co! Przecież nie jesteś w niebie, nie umarłeś! Musisz żyć jeszcze siedemdziesiąt lat! – zakrzyknął syn nasz.-

I jeszcze może sześć.- dodał po chwili namysłu.

Widocznie siedemdziesiąt nie było wystarczające ;)

– Mamo, Tośka (nasza kotka), umie czytać z NIERUCHU warg. – zauważył dziś Mały.

– Z nieruchu? – zdziwiłam się.

– No tak, przecież koty jak mówią, to nie ruszają wargami, a jednak wiedzą co do siebie mówią.

Faktycznie… 😉

Dzień dobry!