Pierwszy dzień szkoły. Odwiozłam rano Dużego do jego gimnazjum, a potem z Małym pojechaliśmy do jego szkoły. Poszli chętnie. Już wiem, że za Chiny Ludowe Dużego samego nie puszczę. Do tramwaju wpadł jak dzikus, zajmując miejsce jakiejś starszej pani przed nosem. Leciał do tego miejsca jak ten koń, co klapki na oczy ma nasadzone i nie widzi co się wokół niego dzieje. A jedziemy raptem jeden przystanek… Potem zażądał ode mnie obecności w szatni, bo on nie wie gdzie ma ubranie zostawić. A najlepiej chyba byłoby, gdybym została tam razem z nim. Wysłałam przebrane w szkolne kapcie dziecko na górę pod klasę i pojechałam z Małym dalej. Szkoła Małego mi się wizualnie nie podoba. Stara była bardziej zadbana i jakaś taka jaśniejsza. No ale nie ważne jak wygląda, ważne jak pracują nauczyciele z dziećmi i co dzieci z tej nauki wynoszą. Byłam u nowej pani pedagog. Fajna. Wychowawczyni fajna. Nauczyciel wspomagający fajny. Mały przeżył pierwszy dzień i jest zadowolony. Pracę domową odrobił prawie bez prostestów. Pojechaliśmy po Dużego. Przed szkołą stało trzech osiłkôw, jeden wytatuowany i wcale nie sprawiali dobrego wrażenia. Jak mi na drodze stanęli, tak ani myśleli, żeby się przesunąć. Chyba szukali guza, bo widziałam całą zgraję chłopaków z tymi na czele, kiedy już wyszliśmy ze szkoły. Podanie o dowóz Dużego i o zwolnienie z języka zostawiłam u dyrektorki. Wcześniej stoczyłam o to walkę z teściową, która podniosła larum, że dziecku dostęp do szkoły średniej zwolnieniem z drugiego języka blokuję! Poza tym wydaje mi się, że trafiłam do nieba, dyrektorka powiedziała, że Duży ma czas do końca tygodnia, żeby się zastanowić co z tym niemieckim, a jeśli odwidzi mu się nawet i w drugiej klasie (w sensie, że będzie chciał się uczyć), to bez problemu go wprowadzą. Kocham tą kobietę, bo leje miód na moje serce i nadszarpniętą nerwami duszę. Duży wściekły, bo miało nie być pracy domowej, a była. Z biologii. Pół drogi z LuxMedu przemarudził, że „pedałka jedna mu pracę domową zadała, a miała nie zadawać!”. To było w tramwaju. Ludzie patrzyli, a ja ściskałam w ręku sorry cards. Na szczęście zwolniło się miejsce, Duży usiadł i zagapił się przez okno. A potem zapytał co za idiota nakleił tą kratkę na szybę. Wcześniej byliśmy na USG tarczycy. Wykorzystałam sytuację i z zaskoczenia wysłałam chłopaków na badania krwi, które zleciła nam lekarka przy wizycie. Mały oczywiście w ryk. Duży w śmiech, że tamten ryczy, więc ten ze złości zaczął jeszcze bardziej. Nie powiedziałam, że są zaburzeni, pielęgniarka poradziła sobie śpiewająco. Naściemniała coś o znieczulającym gaziku i krew popłynęła do probówek. Przed gabinetem USG Duży zjadł kabanosa i kawałek rogala. Potem zauważył na drzwiach napis: sterylizatornia i zamarł zprzerażeniem w oczach. – Mamo, a co tu się robi? – Sterylizuje się narzędzia synu, a Ty myślałeś, że co? – zaciekawiłam się. – Ludzi! – wrzasnął Duży i zaczął się śmiać, bo „mu ulżyło, że to narzędzia taki proces przechodzą”. W domu lekcje z biologii zostały odrobione, głównie przeze mnie, bo on szukał słów-haseł w książce, pasujących do słów – haseł w ćwiczeniach i tak je uzupełniał, przy czym po przeczytaniu polecenia z ćwiczeń, najpierw zadał mi pytanie: a skąd ja mam to wiedzieć? No z książki synu, z książki… Uszarpałam się tego dnia pierwszego. Drugiego i trzeciego też. Dziś zawiozłam wreszcie odwołanie od orzeczenia Dużego. Ostatni dzień na to miałam i się udało. Złożyłam też wniosem o legitymację dla Małego. Potem pojechałam postać sobie w kolejce do świadczeń rodzinnych w UM, pobrałam wnioski, wypełniłam i znów stałam w kolejce, żeby je złożyć. Czy to nie głupie? Odebrałam chłopaków ze szkół, usmażyłam naleśniki, wstawiłam i powiesiłam dwa prania i odrobiłam lekcje z Małym. A teraz padam na pysk, że o stopach, po tezech dniach latania, już nie wspomnę. Dobrze, że chociaż zrobiło się ciepło. Lubię ciepło.