Jesteśmy, wróciliśmy! Było super. Jestem zdumiona i zaskoczona zachowaniem Dużego. Pozytywnie oczywiście. Podróż w jedną stronę trwała 8 godzin. Całe szczęście, że zdecydowaliśmy się na pociąg, bo nie wyobrażam sobie nie móc wstać, rozprostować gnatów, skorzystać z kibelka, chociaż te w naszych pociągach wciąż pozostawiają wiele do życzenia. Jednakże poczułam ździebko luksusu, bo mydło, papier toaletowy i ręczniki papierowe oraz woda były obecne! W tamtą stronę jechały z nami same kobitki. Bardzo sympatyczne zresztą. Jedna jest nauczycielką w szkole podstawowej. Duży na początku mruczał coś pod nosem, a potem tak się rozkręcił, że w pewnym momencie musiałam jednak poinformować współpodróżnych o jego ZA. Zapytał mnie na przykład (oczywiście na cały głos), jak się spuszcza wodę w kiblu. Odpowiedziałam, że trzeba nacisnąć pedał. Na co dziecię moje słodkie odparło, że on tu żadnych pedałów nie widzi i oczywiście w śmiech. Zdenerwowałam się trochę w środku i postanowiłam zapały dziecięcia ukrócić. Powiedziałam, że to nie było zabawne i nikt się nie śmieje, oraz że takich rzeczy nie powinno się mówić, bo to dyskryminacja. Na co dziecko swobodnie odparło: można mówić, wujek mnie nauczył! Panie spojrzały po sobie i na mnie i właśnie wtedy dziecko pognało nacisnąć pedał, a ja wyjawiłam im powody, dla których Duży nie umie się powstrzymać od niektórych komentarzy. Zaliczył potem jeszcze kilka innych wpadek, ale Panie wszystko przyjmowały z uśmiechem i zrozumieniem. A nawet jedna z nich powiedziała, że mnie podziwia, bo jechałyśmy razem z Łodzi aż do Międzyzdrojów i nasłuchała się miliona pytań Dużego i miliona moich odpowiedzi  W samym Świnoujściu na stacji czekały na nas moja przyjaciółka z córką. Duży i O. utrzymywali ze sobą kontakt skajpowy od poprzednich wakacji, kiedy to O. spędziła u nas kilka dni. Od razu się ze sobą dogadali. Duży otrzymał od O. własnoręcznie narysowany obrazek z kucykiem Pony, który prawie doprowadził go do łez w drodze powrotnej, bo trochę się rogi pogniotły, więc jutro czeka mnie jego prasowanie. Obrazka znaczy się. Poza tym: odpoczęłam, gdyż rzadko miałam okazję widywać swoje dzieci, ponieważ w domu zazwyczaj tkwiły za zamkniętymi drzwiami, knując i omawiając jakieś tam swoje tajemnice, oraz snując plany co do grania w Minecrafta na koncie premium, przez internet na multiplayerze, oraz nagrywaniem tego wszystkiego i wystawieniem później na youtube. Duży sam z siebie rozebrał się na plaży, mimo braku koszulki do pływania! Mało tego, nie zachęcany przez nikogo wlazł do morza, mimo obecności masy zielonych glonów, które owijały się wokół rąk nóg i w ogóle wszystkiego. Małego nie trzeba było zbytnio poganiać. Tuż przed wejściem na plażę zakupiliśmy wiaderko i łopatkę i dziecię szczerze ucieszone zdjęło z siebie w biegu ciuchy, łącznie z kąpielówkami (niezamierzenie oczywiście, kąpielówki złapane w połowie łydek wróciły na swoje miejsce ;)) i pobiegło w głębiny nurzać się z lubością w słonej wodzie i przeskakiwać przez minimalne tego dnia fale. Dużemu łażenie po wodzie i moczenie tyłka spodobało się tak dalece, że wyraził chęć kąpieli nazajutrz, co było dla mnie kolejnym szokiem, bo do tej pory na plaży występował w pełnym rynsztunku, butach, dresach, czapce, plecaku, że o wejściu do wody już nie wspomnę. Trochę mu się przypomniało później, że chyba zachowuje się jak nie on, bo po wyjściu z wody natychmiast kazał się przebierać i ubrał się we wszystko co miał ze sobą. Nie przeszkadzało mi to jednak wcale, bo sam widok Dużego w wodzie tak mnie zatkał, że w zasadzie pozwoliłabym mu założyć potem i kożuch, gdyby wyraził taką chęć. Potem były tysiące innych atrakcji, do najważniejszych należy zaliczyć kule wypełnione powietrzem i rzucone na wodę w basenie, wspinanie się po sznurkowych drabinach na zjeżdżalnię i UWAGA! Park linowy! Duży bez szemrania wszedł sam na trasę średnio trudną. Trochę się bał, ale przezwyciężył trudności i sam przebył całą drogę, łącznie ze zjazdami, które uwieczniałam, z uporem kręcąc filmiki aparatem. Raz za razem moje dziecko wprawiało mnie w zdumienie i doprowadzało do stanu lekkiego niedowierzania. To nie był ten sam Duży co w domu. Oglądając wieczorem zdjęcia i filmiki, dziękowałam mojej M. za to, że mogliśmy do niej przyjechać i zwyczajnie się rozryczałam. Duży nie chciał wracać do domu. Bardzo przeżywał wyjazd i co chwila upewniał się, że jeszcze będzie mógł przyjechać. Chodził z O. na spacery z psem. Na promie poszedł na górny pokład obserwować wodę i brzeg. W pociągu sam chodził do toalety (na szczęście nie jechali z nami żadni czarnoskórzy, Cyganie czy inni „inni”). Powiedziałam dziś do znajomej przez telefon, że wszystkie turnusy rehabilitacyjne się chowają przy tym wyjeździe. Nigdy na żadnym nie byłam, ale znając podejście Dużego do wszelkiego rodzaju terapii, nie miałabym wesołego życia. Tu odbyły się wszelkiego rodzaju terapie naturalne. Duży nawiązał więź z innym dzieckiem i to z dziewczynką! Nazwał ją przy niej, swoją przyjaciółką! Popracował nad panowaniem nad swoimi lękami. Zaliczyliśmy integrację sensoryczną. Jestem szczęśliwa. Do końca życia będę wdzięczna mojej M. za te wakacje. Było bosko! Tylko ogarnąć się nie umiem po tym szaleństwie. Działam na zwolnionych obrotach, mimo tego, że staram się, żeby wszystko było normalnie. Sporo spraw do załatwienia jeszcze przed nami. Obaj chłopcy rozpoczynają naukę w nowych szkołach. No i to nieszczęsne odwołanie…