Pozycja

Duży ma różne natręctwa. Między innymi takie, które nie pozwala mu przejść obojętnie obok stołka, który nie stoi równutko ustawiony przy nodze od ławy. Po prostu do szału mnie tym doprowadza! Włażę na stołek, żeby włożyć swieżo złożone ciuchy do górnej szafki, złażę po następną porcję i już nie mam jak wejść, bo stołek spod szafki zabrany, stoi czterema nogami równiutko zwrócony w odpowiednią stronę, tuż przy wolnym brzegu ławy. Dziś potrzebowałam z szafki coś wyjąć.

– Podaj mi stołek. – poprosiłam Dużego.

Bez szemrania dziecko spełniło moją prośbę, sięgając drugi stołek, stojący pod ławą, od strony ściany i zastawiony fotelem.

– Czemu nie wziąłeś tego stołka, który stoi „na wierzchu”? – wkurzyłam się, bo wydostanie tamtego stołka spod ławy, trwało wieki…

– Bo ten jest bardzo ciężko ustawić w odpowiedniej pozycji. – zaćwierkał Duży, podstawiając mi stołek pod nogi.

Hmm. On już zawsze będzie robił wszystko od „dupy strony”?

😉